We hadden Jorik en Daan naar mamie gebracht en wij moesten naar Gent. Jorik vroeg maar de hele tijd wanneer we eindelijk gingen vertrekken (hij wildewe llicht iets vragen waarvan hij ddacht dat het makkelijker zou worden zonder ons..). Daan deed er een schep bovenop door de hele tijd vanuit zijn park DADA naar ons te wuiven vanuit zijn park. Zelfs toen we onze jas aanhadden. Maar toen we richting deur vertrokken besefte hij plots dat het menens was. Wat een kunst, zo'n gelaatje dat in een fractie van een seconde zo van uitdrukking verandert..
Toen we terugkwamen was er een vroege verjaardagsverrassing. Taart en cadeautjes! Jorik had heel veel geduld moeten uitoefenen want we hadden op ons laten wachten. Ik kreeg een brandertje voor crème brulée en Jorik vond dat toestel bijzonder interessant. Ik vertelde hem wat het was, maar zei dat het niet voor kindjes was om te gebruiken.
"Maar mama. We doen het zoals met de notenkraker: jij houdt de noot vast en ik kraak. Dan mag ik ook iets doen." Hij keek me ernstig aan. "Teamwerk."
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten