Eindelijk zomer!

Jorik, Daan en ik hebben de namiddag op het strand doorgebracht terwijl Jan en Marc riddershowden in Middelkerke. Ik had niet durven hopen dat het zó'n lekker weer zou zijn!
Het was een idyllische strandhappening: Jorik en ik maakten een groots kasteel, terwijl Daan af en toe enkele meter verder zijn eigen torens kreeg om af te breken; dat lukte wonderwel goed. Toen kwam de ijsjesman langs. Jorik was trots: omdat hij zo snel had gelopen en zo hard had geroepen heeft de man ons gezien. Vervolgens gingen we pootje baden en dat werd al snel echt spelen in het wegtrekkende water: ook Daan! In de zomer was hij nochtans niet zoo happig meer op zand en zeewater. Vandaag had ik hetzelfde gevoel als in Parijs met het lopen op zich. Hij leek ineens te beseffen dat wat staat tegenover wat vervelend zand-plak gevoel aan je voeten eindeloos veel waard is. Wat een pret. Ik vond het schitterend om ze bezig te zien, het was ook een erg mooi beeld en natuurlijk had ik niets bij om foto's te maken.
Terwijl Daan droge kleren kreeg en met mij worstelpartijtjes hield om het terug lekker warm te krijgen, kreeg Jorik maar niet genoeg van de zee. Die bleef maar heen en weer lopen met een emmer. De afstand werd steeds groter maar dat hield hem niet tegen. Op zo'n momenten besef ik dat er heus niets mis is met zijn conditie (wat ik me soms afvraag): als hij zich amuseert kan hij kilometers lopen denk ik.
Om af te ronden is Jorik nog ettelijke malen van de glijbaan gegeleden langs de trap van het dijk naar het strand (hoe komt het dat dit niet óveral aan de kust bestaat!) terwijl Daan wegzonk in een heerlijke dut in de buggy.
Toen we van het strand af kwamen was De Riddershow al lang gedaan en hebben we nog een hele tijd doorgebracht op een terrasje-met-leuke-speeltuin. Ook daar heeft Jorik non-stop gespeeld, tot Marc terug was en toen hebben ze samen een pannenkoek-met-banaan-en-chocoladesaus verorberd.
De terugrit was lang wegens file, maar Jorik sliep de hele weg en Daan heeft ons geëntertaind met zijn getetter om vervolgens filosofisch kijkend door het raam te staren - hij doet dat goed, zo in de auto.

We zijn dan niet op vakantie geweest afgelopen week, maar de uitstap naar Molenheide, het logeren bij mamie x2 (met uitstap naar Provinciaal Domein in Huizingen en vervolgens jaarmarkt in Rode), het nazomers buitenspelen de laatste dagen,.. hebben dat ruimschoots goed vervangen.

Daan heeft nu zijn eigen Dora. Twee ballonpopdora's in huis dus (correctie: 3, de allereerste ligt nog steeds lek in de veranda). En vandaag zei hij niet meer alleen Dora en "rugzak", maar te volle: "Klik op Dora!"

Zonder verdere commentaar

In de auto.
Ik: "... kregen zij brute pech. bang. een gaatje.. " (omdat zo'n deuntje je nu eenmaal blijft achtervolgen..)
Jorik: "Stooooooooooooop dààrmee!! Hoeveel keer moet ik dat nog zeggen??"
Ik: "Waarom mag ik dat eigenlijk van jou niet zingen?"
Jorik: "Ik vond dat een héél mooi liedje toen Wim het zong. En ook met het meisje. En met de jongen. Maar als jij het zingt dan is het zo lelijk!"

Oempie en Chinees

Deze keer is het wel gelukt om Ridder Wim aan het werk te zien. Samen met zijn twee kinderen speelde hij op het straattheaterfestival in Bierbeek. Wat een knappe verrassende show.

Jorik wilde het absoluut beide keren zien. We hebben ook andere goede acts gezien (een straatartieste wilde mij er op een bepaald moment uit pikken, maar dat was buiten Daan gerekend!), en genoooooten van de zomerse dag!! Bovendien hebben we toevallig kennis gemaakt met Mila, het dochtertje van Wim en Valéry, dat we nog steeds niet gezien hadden. Daan en zij zijn even oud. Een nazomervakantie zit er uiteindelijk niet meer in, maar we hebben deze en de komende 4 dagen wel uitgeroepen tot vakantie-achtige dagen en vandaag was een uitstekende start!

Op de terugweg stak de honger de kop op, en we vonden een rijstgerecht van bij de Chinees wel eens een goed idee. Maar er zaten zoveel mensen te wachten dat we vonden dat we al evengoed in het restaurant konden gaan eten. Enthousiasme alom! Schildpadden! Enorme vissen in een aquarium! Een muur vol opgeprikte vlinders! Een bak vol kreeften!
Al die dieren en het feit dat de nasigoreng door noch Jorik noch Daan met veel smaak onthaald werd, maakte het een bijzonder "druk" restaurant-moment. Zo een waarvan je je zo rap mogelijk wil vanaf maken. Ik wil niet weten wat sommige mensen vanavond nog tegen elkaar over ons zeggen. :-) Ze horen Daan in hun slaap wellicht nog roepen "Kijk! Kijk! Kijk! Kijk! (x 100)" of worden nog zeeziek als ze denken aan de superwriemelige vierjarige aan de tafel in hun buurt.
Sorry!

Vanavond heeft Daan in de tummytub gezeten. Om een of andere reden heeft hij dat nog niet zo vaak gedaan en was het al lang geleden, maar hij heeft ons duidleijk gemaakt dat hij dit fantastisch baden vindt!

Konijnen, maïs en ballen gooien in de keuken

We gingen een dagje op reis en namen mee. Belachelijk teveel.
Regenjassen omdat ik geen weermannen meer vertrouw, maar die hadden we gelukkig niet nodig.

Extra kledij omdat ik bijgelovig ben en zeker weet dat als ik dat niét doe er zeker eentje overgeeft, in zee sukkelt of overal chocolade-ijs morst. Maar dat gebeurt dus niet.
Strandspeelgoed om te vermijden dat we er weeral eens kopen omdat we er geen bij hebben. Maar we trokken naar het strandzitverhuurstandje van mijn nicht Sylvie, alwaar massa's strand- en ander speelgoed ligt. Dus ook dat was ballast. Jorik vond het jammer dat we daar maar zo kort gebleven zijn, want zo'n plek is voor hem een paradijs. Maar voor Daan was het ok. Hij was namelijk veel te snel uit zijn buggydutje gerukt (per ongeluk) en had bijgevolg helemaal geen zin om, zeker niet met blote voeten, in het zand te spelen. De glijbaan kon hem niet eens echt bekoren. Hij had ook geen zin om richting zeelijn te stappen, want daar op het strand, ondanks de beelden die wellicht op het nieuws geweest zijn over een topdag aan zee, was het, heel eerlijk, gewoon te koud.

Dan was het bij mémé in de tuin veel lekkerder warm. Jorik is zelf maïskolven gaan plukken, als cadeau voor Marc. Morgen gaan we ervan eten. Hij heeft ze ook zelf gepeld en zorgvuldig in een zakje gestoken ("daar kan de ma¨s nog wat genieten van warmte.") Daan had het drukker in keuken alwaar hij mémé's rolstoel van alle kanten bestudeerd heeft en "gerepareerd" met eens sleutel die dienst deed als schroevendraaier. Hij was aangenaam verrast door het feit dat mémé en opa van zijn zitzakdoek een bal maakten en daar zomaar in keuken mee begonnen te smijten. En Opa heeft opnieuw konijnen, nu zijn er twee jongens die dat fantastisch vinden!

Het was een gezellige dag; ook de treinreis was leuk. Jorik zorgde voor de portretten van vandaag.

Visjes en dansen

We hebben een school vissen gebakken. Spierinkjes. Jorik heeft ze allemaal zelf door de melk en door de bloem gehaald. Hij vond het zelf niet zo lekker, de scholen zijn lekkerder in Malta. Maar Daan, die heeft nogal gesmuld. En na het eten zijn we nog eens aan het dansen gegaan, 2 cd's lang. Ik zal de gordijnen op een kier laten. Ik weet zeker dat als ik de videocamera bovenhaal alles stil valt. Dus als je het wil zien, kom je maar eens piepen door het raam, zo op een avond rond acht uur. Grappig. Ontroerend.
Jorik combineert hedendaagse dans met breakdance en headbangen. En Daan draaide zijn eerste pirouetjes, op twee voetjes stap voor stap, met zijn armpjes in de lucht.

De eerste schoolweek

Op 30 augustus, na een voor de rest hoestvrije zomer, is Jorik aan het hoesten geslagen. Hij zag het voor de rest wel zitten de school.. Zeker na de toffe namiddag tijdens het onthaalfeest, hij is toen veel met Lize opgetrokken. De kindjes die samen bij Juf Heidi gestart zijn blijven elkaar toch opzoeken, over elkaar vertellen.
En het is een goede week geweest heb ik de indruk. Hij vertelt nog steeds niet veel. Of jawel, als je vraagt hoe de schooldag was krijg je verhalen te horen als: "Wij zijn gaan diepzeeduiken en de juf stond aan de kant en als je wilde praten ging dat niet want je kan niet praten onder water dus dan zwom je naar boven om met je mond boven water iets te zeggen." Dit met pretlichtjes in zijn ogen :-)
Juf Cindy zei dat hij de eerste dag inderdaad de hele dag door gehoest heeft, maar op zijn Joriks: verder leek hem dat niet te storen, heeft hij intens gespeeld en kwam hij haar vanalles vertellen. We zijn niet naar de dokter gegaan deze keer, en hij lijkt er (voorlopig) ook door te zijn.
Hij brengt weer prachtige tekeningen mee en knappe bijenwascreaties.

Daan heeft een nieuw woord: "Trààààààger!" Als we op pad zijn en Jorik rijdt voor ons uit met de fiets is dat namelijk mijn stopwoordje. Superschattig hoe hij die rr er laat rollen, àls hij hem er uit krijgt!
En gefietst hebben we deze week! Maandag noodgedwongen, maar wel de smaak te pakken. Dus is er dagelijks gefietst tussen Opvoedingstraat 19 en Wijgmaal, eindelijk. Marc heeft vorig jaar wel vaker gefietst, maar ik kan ze zeker op 1 hand tellen, mijn fietstochten vorig schooljaar.
Maat teveel is wel teveel, twee keer was het met Jorik in de stoel én Daan in de draagdoek, en deze rug kan dat niet aan, getuigen allerlei zenuwpijnscheuten die doorschieten naar armen en benen. Ik ben tenslotte al even niet meer bepaald een sportief type.
Dus conclusie, zonder fanatiek te worden, gaan we toch zo vaak mogelijk proberen fietsen. Jorik vindt dat in elk geval superleuk en het is hét middel bij uitstek om zijn ochtendhumeur hélemaal te doen verdwijnen.

Ook voor Daan was het een week vol nieuwigheden. Hij is gestart in de peutergroep. Dat verliep allemaal supervlot, maar zoals vaak bij Daan moesten de vele felle indrukken toch op een of andere manier verwerkt worden, maar dan met wat vertraging. Zowel dinsdag- als donderdagnacht met telkens een hartverscheurende huilbui van een goed uur! Ik had enorm met hem te doen.. Maar daarna was het telkens weer helemaal ok, viel hij goed in slaap en stond supergoedgezind op. Zoals steeds. Het verschil tussen het humeur van Jorik en dat van Daan om halfacht 's morgens is lachwekkend.

Daan zegt alles na wat hij kan, vandaag heeft Mamie hem gebombardeerd met Franse woordjes en het klinkt allemaal al behoorlijk herkenbaar. Enfin, voor ons toch.

Jorik zegt ook nog steeds alles na, dat stopt namelijk niet dat proces :-) Opvallend tegenwoordig zijn zijn uitdrukkingen als hij boos is. Ik heb dan echt het gevoel dat ik in een spiegel sta te kijken.. besef ik dan op dat moment..
"Jullie kunnen kiezen he! Ofwel ga je nu cracotten kopen, ofwel ga ik niet naar school!!!!!"
of:
"Hoeveel kéér moet ik dat nu nog zeggen ??"

En Daan doet ook àlles na wat Jorik doet. En dat vinden ze beiden fantastisch.