Longontsteking

Jorik blijkt een longontsteking te hebben. Zo eentje die zich goed verbergt en die dokters niet altijd makkelijk horen, gebeurt vaker bij jonge kinderen. Deze morgen is er een verpleegster bloed komen trekken. Eerst moesten wij een verdovend zalfje op Joriks arm smeren, waardoor hij van de prik zelf niet echt iets gevoeld heeft en hij heeft de verpleegster laten doen: 4 potjes bloed! Toen ik het Jorik vertelde zei hij: "Ik wil dat niet! Want dan ga ik koud krijgen!!" Ik heb hem toevallig onlangs uitgelegd dat bloed er onder andere voor zorgt dat je lijfje lekker warm blijft. Dan heb ik hem gerustgesteld door te zeggen dat het eigenlijk maar een beetje bloed is en dat er in je lichaam héél veel bloed zit.
De dokter heeft Jorik vanavond een sterkere versie gegeven van het middel dat gisteren reeds in gang gezet is en vandaag toch al een beetje beterschap toonde (belangrijkste: eerste koortsvrije dag). Nu hopen dat hij echt steeds beter wordt en niet meer terugvalt in die koortsaanvallen.

Daan is naar de kribbe geweest. Ik had er nogal schrik voor: het was bijna drie weken geleden en de laatste keer had hij de hele dag gehuild. De begeleidsters hadden ook gedacht dat het een zware dag zou worden, want er waren verschillende babies die voor 't eerst sinds lang terug kwamen. Maar wat bleek: de babies vonden het blijkbaar erg leuk elkaar terug te zien en hebben zich enorm geamuseerd vandaag, iedereen supervrolijk. Zelfs toen hij wakker werd begon hij niet te huilen: Daan en Tjade hebben in bed nog een hele conversatie gevoerd.

Vanavond zijn "de brebannetjes" komen eten en Jorik keer er naar uit. Had een mooie plooitekening gemaakt met een theezakje erbij. Een plooitekening is doorgaans een pracht van een tekening waarvan Jorik beslist dat het moet opgevouwen worden tot een of andere platte figuur (liefst met plakband afgesloten) zodat je de eigenlijke tekening niet meer ziet. Echt conceptuele kunst : o wee als je eraan denkt om het open te vouwen!
Dus Jorik vond het ook maar niets dat we naar de dokter moesten.
Ook Daan vond het leuk, ik heb hem twee keer gezegd: Lize en Tine en tante Ann en nonke Jan komen eten en telkens moest hij lachend een kreet lossen.