Deze ochtend moesten we zeer vroeg opstaan en dat was een hartverscheurend tafereel. Een kwartier lang heeft Jorik gesmeekt om nog wat te mogen slapen.. Ocharme!
Met Daan ben ik naar de kribbe gefietst om daar te ontdekken dat die pas om halfacht open gaat en niet om zeven uur. Het was ongeveer kwart na zeven. Gelukkig moesten we niet lang wachten en was Sara er al. Daan vond het geenenkel probleem om achter te blijven, het gebeurt steeds minder vaak dat hij huilt bij het afzetten in de kribbe, en volgens de geschreven en gesproken verhalen van de begeleidsters heeft hij het er erg naar zijn zin.
Daan is een volwaardig frietenetertje geworden. Als we niet opletten wanneer we frietjes halen, zou hij er evenveel eten als Jorik.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten