"Trampoline Mission 3" van Cirqu'lation Locale. Dat was de openingsvoorstelling van het Rode Hond Festival in Leuven. We hadden een kaartje over en Nonke Jan is mee gegaan. Hoewel ik dacht dat het voor Daan vast niet zou lukken om de hele tijd te blijven zitten was die eigenlijk behoorlijk gefascineerd. Jorik vond het wel leuk, die hoge sprongen, maar na een tijdje was hij toch vooral bezig met welk ijsje hij zou kiezen achteraf en wist hij ook nog te vertellen dat hij had willen slapen maar dat dat niet ging met die luide muziek.
Toen nonke Jan aan het station afscheid nam om de bus te nemen deed hij een verkeerde beweging met de ballon van Jorik, die onherroepelijk de lucht in schoot... Een klein drama natuurlijk. Nonke Jan kreeg Jorik al gauw wel weer wat aan 't lachen, maar de schok was groot genoeg om me te laten verleiden tot onpedagogische praktijken. In de stationsgang loop ik normaal ondanks het getrek aan mijn mouw de snoepautomaten voorbij, maar deze keer zei ik dat het wel eens ok was na zo'n grote pech. Het werd een pak M&M's. Nadat Jorik onderweg voor de teveelste keer vroeg of hij er nog enkele mocht zei ik dat het de laatste waren.
"Maar ik heb zooooooooveel honger"
"Ja maar dit is niet tegen honger, eerder tegen goesting."
"Neen! Tegen verdriet!"
(Ai: het was dus al dadelijk geïnstalleerd ook, de associatie snoep-verdriet)
".... Hmmm. Weet je, als je teveel snoept, dan krijg je buikpijn en voel je je daarom misschien ook verdrietig."
"Dan eet ik toch terug snoep?!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten