De eerste schoolweek

Op 30 augustus, na een voor de rest hoestvrije zomer, is Jorik aan het hoesten geslagen. Hij zag het voor de rest wel zitten de school.. Zeker na de toffe namiddag tijdens het onthaalfeest, hij is toen veel met Lize opgetrokken. De kindjes die samen bij Juf Heidi gestart zijn blijven elkaar toch opzoeken, over elkaar vertellen.
En het is een goede week geweest heb ik de indruk. Hij vertelt nog steeds niet veel. Of jawel, als je vraagt hoe de schooldag was krijg je verhalen te horen als: "Wij zijn gaan diepzeeduiken en de juf stond aan de kant en als je wilde praten ging dat niet want je kan niet praten onder water dus dan zwom je naar boven om met je mond boven water iets te zeggen." Dit met pretlichtjes in zijn ogen :-)
Juf Cindy zei dat hij de eerste dag inderdaad de hele dag door gehoest heeft, maar op zijn Joriks: verder leek hem dat niet te storen, heeft hij intens gespeeld en kwam hij haar vanalles vertellen. We zijn niet naar de dokter gegaan deze keer, en hij lijkt er (voorlopig) ook door te zijn.
Hij brengt weer prachtige tekeningen mee en knappe bijenwascreaties.

Daan heeft een nieuw woord: "Trààààààger!" Als we op pad zijn en Jorik rijdt voor ons uit met de fiets is dat namelijk mijn stopwoordje. Superschattig hoe hij die rr er laat rollen, àls hij hem er uit krijgt!
En gefietst hebben we deze week! Maandag noodgedwongen, maar wel de smaak te pakken. Dus is er dagelijks gefietst tussen Opvoedingstraat 19 en Wijgmaal, eindelijk. Marc heeft vorig jaar wel vaker gefietst, maar ik kan ze zeker op 1 hand tellen, mijn fietstochten vorig schooljaar.
Maat teveel is wel teveel, twee keer was het met Jorik in de stoel én Daan in de draagdoek, en deze rug kan dat niet aan, getuigen allerlei zenuwpijnscheuten die doorschieten naar armen en benen. Ik ben tenslotte al even niet meer bepaald een sportief type.
Dus conclusie, zonder fanatiek te worden, gaan we toch zo vaak mogelijk proberen fietsen. Jorik vindt dat in elk geval superleuk en het is hét middel bij uitstek om zijn ochtendhumeur hélemaal te doen verdwijnen.

Ook voor Daan was het een week vol nieuwigheden. Hij is gestart in de peutergroep. Dat verliep allemaal supervlot, maar zoals vaak bij Daan moesten de vele felle indrukken toch op een of andere manier verwerkt worden, maar dan met wat vertraging. Zowel dinsdag- als donderdagnacht met telkens een hartverscheurende huilbui van een goed uur! Ik had enorm met hem te doen.. Maar daarna was het telkens weer helemaal ok, viel hij goed in slaap en stond supergoedgezind op. Zoals steeds. Het verschil tussen het humeur van Jorik en dat van Daan om halfacht 's morgens is lachwekkend.

Daan zegt alles na wat hij kan, vandaag heeft Mamie hem gebombardeerd met Franse woordjes en het klinkt allemaal al behoorlijk herkenbaar. Enfin, voor ons toch.

Jorik zegt ook nog steeds alles na, dat stopt namelijk niet dat proces :-) Opvallend tegenwoordig zijn zijn uitdrukkingen als hij boos is. Ik heb dan echt het gevoel dat ik in een spiegel sta te kijken.. besef ik dan op dat moment..
"Jullie kunnen kiezen he! Ofwel ga je nu cracotten kopen, ofwel ga ik niet naar school!!!!!"
of:
"Hoeveel kéér moet ik dat nu nog zeggen ??"

En Daan doet ook àlles na wat Jorik doet. En dat vinden ze beiden fantastisch.