De net draaglijke zwaarte van een kleuterbestaan

Jorik was zich alleen aan het aankleden deze ochtend, dat kan hij immers al lang erg goed.
Het had wel lang geduurd om hem zover te krijgen en ik ging even piepen. In volle ernst zag ik hoe hij zijn hemdje uitspreidde op de grond, en dat telkens van richting veranderde. Ik kwam erbij staan.
"De kindjes van mijn klas zeggen dat je dood gaat als je je kleren niet goed aan doet."
Hij keek mij treurig en vragend aan.

Ik veronderstel dat dat sinds maandag door zijn hoofd maalde..
Hij heeft maandag ook herhaaldelijk gezegd dat zijn volgende verjaardagsfeest alleen voor grote mensen is en dat er geen kindjes mogen komen (behalve Jana).

We hebben afgesproken dat als kindjes iets zeggen waar hij bang van wordt hij bij de juf of bij mij of bij een ander groot mens dat hij graag ziet maar moet gaan vragen hoe de vork in de steel zit.
En de andere tip was dat hij ook zelf kon nadenken en beslissen wat hij er zelf van dacht. We hebben wat geoefend.
"Je kan dood gaan als je heel erg oud wordt. Denk je dat je oud wordt als je je kleren achterstevoren aandoet?" "Néééééééén!!" (hilarisch)
"Je kan dood gaan als je heel lang geen adem meer krijgt. Kan dat door je kleren fout aan te doen?" "Néééééééééééééééééééén!"

(Ik heb maar niet verteld over de improscène van even gelden waarin ik een thuizorgwerkster speelde die verstrikt raakte in haar werkschort en vervolgens stikte.)

In elk geval heb ik hem nog eens op het hart gedrukt om zo'n dingen niet in zijn hoofdje te laten zitten en héél snel wat te vragen. Ik moest terug denken aan dingen waar ik zelf als kind zo onnoemelijk bang voor was geweest en er niets over durfde zeggen.

En verder, had hij vandaag een leuke dag gehad op school!

We zijn na school bessen gaan plukken bij nonke Jan en Jorik heeft het na-examens etentje van vanavond dan ook omgedoopt in bessenfeest.

Daan had een taalbui vandaag. Hij heeft eindeloos geëxperimenteerd met papa en mama zeggen. Ik verwacht binnenkort een spraakwaterval.