Ridderdag en lieve dametjes

Vandaag vatten we het plan op om naar de Rode toren te wandelen. Jorik tekende een kaart, zodat we de weg wouden vinden. Het was een boeiende wandeling die meer dan een uur duurde (een kilometer ongeveer), maar er was dan ook veel te zien. Daan sliep zalig in de draagzak. Via een wenteltrap geraakten we boven in de toren en van daar hadden we een ongelooflijk zicht over Malta, de zee en Gozo. We zien de wereld zegt Jorik telkens we zo'n zicht hebben. In plaats van terug naar het hotel te keren, besloten we nogal impulsief ons na;iddagplan hier onmiddellijk aan vast te breien en namen de bus naar Mdina, de stille ridderstad. Er rijden geen auto's. Dat zou niet kunnen in zo'n smalle steegjes. Alleen het geluid van paardenkoetsen hoor je. Ook wij hebben ons op laten rondrijden in zo'n koets. Jorik keek niet rond, hij vond het vooral belangrijk om de hele tijd het paard te zien; het paard met een lange pluim op het hoofd. In het kunstencentrum in de buurt hebben we gezien hoe glas geblazen wordt en stenen gezaagd en bewerkt worden. Daan die bleef overal lekker genieten in de draagzak en is al een kei ondertussen in het discreet drinken vanuit die positie :-)Op de bus heeft hij zich weer uitgeleefd in het aandacht trekken en charmeren. Angst voor vreemden lijkt hij niet te hebben, hij zou in iedereens ar;en springen. Voor Jorik waren er twee dames teveel vandaag die oechiekoechie kwamen zeggen en het scheelde niet veel of hij was beginnen grommen en blaffen naar die dames..